Abouna

Speelfilm, 84 min, kleur. Arabisch/Nederlands ondertiteld
Regie & scenario: Mahamat-Saleh Haroun.
Productie: Duo Films / Goï-Goï productions, Arte-France, Tsjaad / Frankrijk, 2002
Muziek: Diego Mustapha Ngarade, Ali Farka Touré
Acteurs: Ahidjo Mahamat Moussa (Tahir), Hamza Moctar Aguid (Amine), Zara Haroun (de moeder), Mounira Khalil (het meisje), Diego Mustapha Ngarade (Oom Atoum), Koulsy Lamko (de vader), Garba Issa (de marabout)…  
35mm & video

Thema’s: migratie, islamscholen, Tsjaad, Afrika

Als Tahir (15 jaar) en Amine (8 jaar) op een morgen ontwaken, vernemen ze dat hun vader stiekem vertrok. De ontgoocheling is nog groter wanneer ze tot het besef komen dat hij die dag scheidsrechter zou zijn van een voetbalmatch in de wijk. De twee kinderen besluiten op zoek te gaan in de straten van de stad en alle plaatsen na te gaan waar hij vaak kwam. Maar zonder resultaat. Ze geven hun zoektocht op en lopen doelloos door de straten, spijbelen, duiken onder in bioscoopzalen. Op een avond menen ze in de halve duisternis hun vader op het scherm te herkennen. De twee broers besluiten de filmrollen te stelen.Ze worden opgepakt door de politie en hun moeder besluit hen naar een verafgelegen islamschool te brengen, waar ze met harde hand moeten ‘heropgevoed’ worden. De kinderen krijgen het erg moeilijk, maar trachten toch er het beste van te maken.

  “Het verhaal is tragisch en ontroerend, maar Abouna is geen loodzwaar drama. Haroun, die vier jaar geleden debuteerde met het docudrama Bye Bye Africa, houdt zijn film in balans: zorgvuldig gedoseerde grapjes en de prachtige, kleurrijke beelden van het Afrikaanse landschap en stadsleven zorgen voor lucht in een veelzeggende parabel over een stuurloos, onfortuinlijk land (‘Abouna' betekent ‘onze vader' in de persoonlijke én religieuze zin). Met zijn rustige tempo, aandacht voor details en fraaie soundtrack is Abouna een van de mooiste Afrikaanse films van de laatste jaren. Klein en bescheiden, maar volkomen gaaf.” (Cinema.nl)

  Regisseur Haroun: 

“In Tsjaad worden elke ochtend verzoekjes op de nationale radio uitgezonden van vrouwen wier echtgenoot vertrok zonder ook maar iets te zeggen. Ik heb willen werken rond het leed van diegenen die achterblijven. De afwezigheid van de vader hoort niet in Tsjaad. Wat kinderen van volwassenen verlangen, is op te groeien zonder merktekens.”