Bamako

Melé is zangeres in een bar; haar man Chaka is werkloos. Het koppel groeit uit elkaar...
Op de binnenplaats van het huis in Bamako dat ze delen met andere families werd een rechtbank opgericht. Vertegenwoordigers van de Afrikaanse burgermaatschappij hebben een gerechtelijke procedure aangespannen tegen de Wereldbank en het IMF. Ze achten hen verantwoordelijk voor het drama dat Afrika verscheurt. Tussen de pleidooien en de getuigenissen door, gaat het leven verder zijn gang op de binnenplaats. Chaka lijkt onverschillig te staan tegenover de nog nooit vertoonde vastberadenheid van Afrika om zijn rechten op te eisen...

Deze politieke parabel over ongelijkheid, schuldenlast, winstbejag… levert een snijdende commentaar op de verhoudingen tussen de westerse politiek en Afrikaanse landen. Sissako verontrust en ontroert tegelijkertijd terwijl het leven ondanks alles verder gaat. Eén van de sterkste politieke films van 2006.

Festival de Cannes, Sélection Officielle
Special Jury Award, Journées Cinématographiques de Carthage
Rencontres Paris Cinéma 2006, Grand Prix du Public
 

Pers
“Wie gewend is aan cinema als een Pavlov-machine van voorgeprogrammeerde effecten en affecten, zal wel even slikken bij BAMAKO. De Malinese cineast Abderrahmane Sissako staat een ander soort film voor. Hij stelt kritische vragen en zet aan tot bewustwording.” (gdh Filmmagie 569)
“Ook op esthetisch vlak is Bamako sterk. De film vervalt niet in de aloude clichés van het mooie maar zielige Afrika en bevat prachtbeelden die qua licht, kleuren en geluiden enkel op dat continent gefilmd kunnen worden. Sissako's beelden zitten ook vol dubbele bodems, ongetwijfeld een manier van werken die hij al beursstudent aan de nationale filmschool van de oude Sovjet-Unie heeft geleerd.

Sissako is heel ver gegaan om dit verhaal van grootschalige onderdrukking toegankelijk te maken voor een zo breed mogelijk publiek. Op een bepaald moment dropt hij de de kijker zelfs in het midden van een absurde spaghettiwestern waar IMF-cowboys overtollige leraars neerschieten en 'per ongeluk' ook nog enkele moeders mee de dood injagen. Toch houdt de regisseur zich graag op de vlakte als hem gevraagd wordt of hij met deze film het lot van zijn continent wil veranderen. "Met deze film wil ik vooral zeggen dat het zo niet langer verder kan. Een Afrikaanse man vertelde me onlangs dat deze film de wereld waarschijnlijk niet zal veranderen. 'Maar', voegde hij eraan toe, 'nu weet de buitenwereld tenminste dat wij beseffen wat ons wordt aangedaan.'” (Koen Vidal, De Morgen, 22-11-06 )

“Il s’agit dans Bamako de libérer la parole, de dire ce que l’on a sur le coeur, de refuser qu’on fasse taire les témoins. (...) Beau film altermondialiste (...)’”Le Monde

“C’est un film superbe, didactique et bouleversant, parfois drôle, toujours surprenant.” (Les Inrockuptibles)