La
vie sur terre werd gemaakt in het kader van een serie films over het nieuwe
millennium (2000 vu par... ), maar dat blijkt in het dorpje waar het zich af speelt nauwelijks een
rol te spelen. De meeste personages spelen zichzelf en veel van de dialogen zijn
geÔmproviseerd. Het leven gaat rustig zijn gang, tegen een andere snelheid,
zonder de moderne communicatietechnieken ñ zelfs de telefoon is er nog een
curiosum.
Visueel schitterende film van de Malinese regisseur Sissako, die evenwel, zoals
zovele Afrikaanse cineasten, in Parijs woont. Aan de vooravond van het jaar 2000
keert hij terug naar het Malinese dorpje Sokolo om zijn vader te bezoeken. Hij
ontmoet er Nana, een jong meisje op doortocht, en zwerft door de straten en de
velden. Het is het begin van een intelligente, lyrische reflectie op de
turbulente relatie tussen Afrika en Europa. Op de geluidsband is de fraaie
muziek van de ook in België zeer populaire Malinese muzikant Salif Keita te
horen.
"De
film is op zijn best als Sissako de beelden laat spreken en zijn off-screen
commentaar laat varen. Hij hanteert de kleur als een schilder, respecteert de
ziel en het ritme van de mensen die hij in beeld brengt."
(Patrick
Duynslaegher in Knack)
