My name is Joe

Speelfilm, 105 min. Engels/Ned.
Regie: Ken Loach
G.B., 1998
Video: armoede, arbeid & werkloosheid, drugs, relatie, vrouwen

De 37-jarige Joe coacht een allegaartje van werklozen met een bedenkelijke lichaamsconditie, die bekend staan als de slechtste voetbalclub van Glasgow. Zelf ook werkloos, verdient hij, zoals iedereen in de buurt, iets bij met zwartwerk. Zo ontmoet hij Sarah, een medische consulente voor noodlijdenden, die haar flat door hem en zijn vriend laat behangen. Sarah en Joe voelen dat ze iets gemeen hebben: zij gebruikt haar beroep om mensen te helpen, hij is voor zijn maats een rots in de branding. Ondanks het besef dat ze niet tot dezelfde sociale klasse behoren, willen ze een relatie beginnen. Hun geluk is echter kwetsbaar, omdat ze beiden door de ellende van anderen worden belaagd. Wanneer Liam, een onvolwassen vader, zijn gokschulden niet kan vereffenen, springt Joe in de bres door voor de plaatselijke bendeleider McGowan een lading drugs te vervoeren. Mc Gowan is het duivelse spiegelbeeld van Joe, hij heeft dezelfde leeftijd, een gelijkend uiterlijk, is opgegroeid in dezelfde kansloze buurt, maar zoals Joe geniet van de vriendschap van kansloze marginalen, omringt McGowan zich met zware jongens.
My name is Joe is een romance tegen de achtergrond van kansarmoede, drugs en alcohol, werkloosheid, schuldenlast. Kortom er was een humaan en integer cineast als Ken Loach nodig om zoín onderwerp aan te pakken en uit te bouwen tot een sociaal bewogen maar nooit neerbuigende, levendig vertelde en met authentieke humor opgefleurde film over echte mensen met echte problemen die hen voor echte keuzes stellen. (Jan Temmerman ñ De Morgen, 16 mei 1998)