Raining Stones

Speelfilm, 90 min., Eng./Ned.
Regie: Ken Loach
GB, 1993
16mm film & video
thema: arbeid & werkloosheid, armoede

Deze nieuwe speelfilm van Ken Loach (Riff-Raff) speelt zich af in Manchester, een grootstad in verval, zwaar getroffen door de economische crisis. Werkloosheid, armoede en marginaliteit zijn niet meer weg te denken uit de West-Europese industriesteden die hun werknemers dumpen in gore voorsteden. Voor sommigen zijn ze zelfs decor geworden. Zeker in de Engelse steden, waar de oerconservatieve Thatcher-politiek met de grove borstel de weg ruimde voor een nietsontziende markteconomie.
Twee werklozen, Bob en Tommy, zijn bereid alle mogelijke en onmogelijke klussen op te knappen om hun gezinnen te onderhouden. Alleen via zwartwerk kunnen ze het hoofd boven water houden. Bobís dochtertje kijkt uit naar haar plechtige communie, wat zowat het entreekaartje is om in de gemeenschap geaccepteerd te worden en het bewijs levert dat men niet moet onderdoen voor de symbolen van de middenklasse. Maar Bob heeft geen geld om zijn dochtertje een prachtige jurk en nieuwe schoenen te kopen. Bovendien is hij te fier om tweedehandskleren te aanvaarden van de pastoor die hem wil helpen. Tot overmaat van ramp wordt zijn bestelwagen gestolen, waardoor hij helemaal geen klusjes meer kan opknappen, zijn enige broodwinning. Hij besluit geld te lenen, maar raakt hierdoor van de regen in de drop, in de strikken van gewetenloze geldschieters... Zijn vrouw staat steviger in haar schoenen, is realistischer en evenwichtiger. Ze is ook de enige die beseft wat ze te verdedigen heeft: geen schone schijn, maar haar kind, tegen de criminele woekeraars. Ze kan de toestand relativeren, ze houdt niet van het pathetisch gedrag van haar man die in al zijn naÔviteit probeert rechtop te blijven in de vuilnisbak, zich laat vernederen en als een lucifer knakt omdat hij niet kan weerstaan aan de sociale druk van een society-gebeuren, de plechtige communie. Wanneer vrouw en dochter door de woekeraars fysiek worden bedreigd, is voor Bob de maat vol. Hij besluit het recht in eigen handen te nemen en op eigen houtje af te rekenen met de woekeraars. Maar dit loopt slecht af...
ëRaining Stonesí is een film die sociale kritiek aanbrengt op een verteerbare en ontroerende wijze, een combinatie van humor en woede op de frontlinie van de sociale verdrukking. Voor velen zal de film (slechts) een adempauze zijn in hun vrije val naar werkloosheid en een wankel bestaan. Raining Stones: het regent tegenslagen, maar zijn deze tegenslagen niet veeleer onvermijdelijke aanslagen in een desolate a-sociale samenleving?
Prijs van de Internationale Kritiek Cannes 1993
Grote Prijs van de Unie van de Belgische Filmkritiek 1994.