beeld
scène
Ochtend in een grootstad (Johannesburg), twee zwarte kinderen slapen onder een stuk karton
|
Ze worden hard aangepakt en beroofd door een bende. Ze zijn dakloos en Wonderboy, zo heet de jongen, verdedigt zich. |
|
Een nukkige blanke man komt aanrijden in een afgeleefde auto. |
|
De blanke vrouw houdt thuis bijeenkomsten en tracht sexuele speeltjes te verkopen aan buren, terwijl haar man er werkloos bijzit en wegkwijnt voor televisie. |
Wonderboy toont Breakfast een affiche van de beroemde Tafelberg, waar zijn moeder woont. Hij noemt het de Oude Grootvaderberg, die ieders problemen ziet.Ooit zal hij er naar toe gaan.
De kinderen brengen hun dagen door met bedelen, ze kennen er alle truuks van.
Maar ze worden door de bewaking weggejaagd, ze storen de eerbare burgers.
Wonderboy en Breakfast zijn ’s nachts getuige van een afspraak binnen een bende om drugs op te pikken. Ze worden betrapt en Breakfast wordt bedreigd.
De politie komt tussenbeide en pikt Breakfast op.
Wonderboy blijft alleen achter.
Kobus' schoonzus krijgt het op haar heupen van zijn nietsnutterij. Maar er is veel werkloosheid.
De spanning stijgt, Kobus wil zich niet laten helpen, hij is duidelijk gefrustreerd.
Hij kan een klus krijgen door in Kaapstad boenwas te gaan verkopen en spullen op te halen.
Hij ergert zich eraan dat hij niet gewaardeerd wordt voor zijn vroegere beroep in het leger.
Ondertussen probeert Wonderboy aan de kost te komen als ruitenwasser.
Kobus die hem toevallig ontmoet, blijft even bitsig, afstandelijk en kortaf tegen Wonderboy.
Hij behandelt hem zoals vroeger:
‘Jullie zijn allemaal dezelfde, jullie verknoeien het land en willen er nog voor betaald worden ook.’
Kobus: ‘Denk je dat ik naar Kaapstad rijdt met een neger in m’n auto”.
Wonderboy probeert de norse Kobus ervan te overtuigen dat hij niet tot een bende behoort en alleen naar zijn moeder in Kaapstad wil. Maar hij wordt uit de wagen gezet.
Kobus heeft duidelijk andere zorgen, zijn verleden laat hem niet los. Hij raakt er niet mee in het reine. Hij leeft opgesloten in zichzelf.
Hij ziet het verslag van de Waarheidscommissie op televisie.
‘Hoeveel je ook weent dat brengt de doden niet terug’.'Wat gaan we doen met al die waarheden die ze ontdekken?'
Kobus probeert onderweg zijn boenwas te verkopen, maar veel geluk heeft hij niet.
In één van die stoffige stadjes probeert Wonderboy wat bij te verdienen met sexuele diensten aan een blanke volwassene. Hij is blijkbaar zo gewoon zijn diensten te verkopen aan blanken, dat hij het ook aan Kobus vraagt, zonder veel omwegen.
Voor het eerst ervaart Kobus dat zwarte kinderen zich, om te overleven, sexueel verkopen.
Kobus voelt voor het eerst welk leven Wonderboy heeft.
Voor het eerst praten Kobus en Wonderboy met elkaar: Kobus vraagt hem waarom hij op straat leeft.
Wonderboy vertelt dat zijn moeder naar Kaapstad vertrok om werk te zoeken.
Hij werd door zijn lerares engels onder haar hoede genomen. Maar haar minnaar sloeg hem steeds. Zo werd hij 'Malunde' (dakloos), hij leeft al twee jaar op straat. Kobus vindt dat verhaal een bewijs dat zwarten niet eens voor elkaar kunnen zorgen.
Wonderboy's verhaal heeft het ijs gebroken. Hij vertelt hoe machteloos hij zich voelt omdat hij niets kon doen om Breakfast uit de handen te houden van de pooiers.
Kobus heeft hetzelfde gevoel: je denkt dat je goed doet, maar het eindigt met doden.
Hoe je eerst held en dan uitschot wordt genoemd.
Ze noemen elkaar ‘baas’ of ‘klotenegertje’. Maar die woorden klinken nu niet meer bitter en hatelijk.
Ondanks de nog steeds stugge houding van Kobus wordt hun relatie steeds intiemer doorheen de reis.
Maar Kobus blijft nachtmerries hebben over zijn verleden en heeft paniekaanvallen.
Hij gooit zijn pistool weg als hij beseft dat hij Wonderboy had kunnen doden.
'We leven misschien nog niet in 't paradijs, maar ik heb m'n rechten.', zegt een oude zwarte man.
En een kleurlinge voegt er aan toe:
''t Is niet eenvoudig de rotzooi te veranderen die jullie er de laatste 300 jaar van maakten.'
Ook de bende van Styx is op het festival. Wonderboy vraagt hen waar Breakfast is.
Maar hij wordt wordt hard aangepakt door de bende en komt in het ziekenhuis terecht, waar hij de gecensureerde brief van zijn moeder door Kobus laat lezen.Kobus beseft dat Wonderboy's moeder in de gevangenis zit, maar weet niet waarom.
Wonderboy wist niet dat een prachtige naam als Suncity eigenlijk een gevangenis is.Kobus vertelt over zijn eigen leven.
Wonderboy moet in de wagen blijven zitten, zoals het vroeger hoorde. Kobus wil niet met een zwarte worden gezien. Hij schaamt zich. Kobus is vervreemd van zijn dochtertje en zijn korte ontmoeting met z'n x-vrouw is confronterend.
Ex-vrouw: 'Van je dochter trek je je niets aan, maar je slooft je uit voor 'n negerjongen.'
'Je hebt 'm als 'n hond buiten laten staan.'
Terwijl Wonderboy verder naar de Tafelberg trekt, gaat Kobus naar het politiecommissariaat om inlichtingen te vragen over Wonderboy's moeder. Ze blijkt bij het ANC te zijn geweest.
Eindelijk komen ze bij de zus en grootmoeder van Wonderboy.
Kobus heeft echter een brief van de politie gekregen die nooit vanuit de gevangenis verstuurd is: Zoë, de moeder van Wonderbouy is in de gevangenis gestorven, net voor de algemene amnestie in 1994
